Niets...

Nog nooit in mijn loopbaan als korfballer was ik zó dicht bij een kampioenschap, maar ook dit keer sluit ik en mijn team een seizoen af op de tweede plaats. Vorige week was de wedstrijd niet doorgegaan vanwege de heftige regenval, maar dit weekend was het prima korfbalweer.
De scheidsrechter had wat vertraging, dus we begonnen iets later dan gepland aan de allesbeslissende wedstrijd. De eerste helft hadden we wat last van startproblemen, en al snel keken we tegen een 5-1 achterstand aan. Vlak voor rust leken we wat te ontwaken, en met een ruststand van 6-4 was alles nog mogelijk. De tweede helft waren wij duidelijk de betere ploeg in het veld, alleen hadden we veel moeite met het scoren. Ondanks dat kwamen we met nog ongeveer 10 minuten te spelen op een 10-11 voorsprong, en dat zou genoeg zijn voor het kampioenschap. Hoe dichter het eindsignaal naderde begon ik meer te geloven in de overwinning, en zag mij al in polonaise het veld aflopen. 5 seconden (misschien nog wel minder) voor het eind begon alleen het drama. Ik was inmiddels gewisseld om wat tijd te rekken en keek toe vanaf de bank. Wat ik zag was dat de scheids op een zeer bizarre manier ineens besloot om voor een aardig onschuldige overtreding een strafworp toe te kennen aan de tegenstander wat dus de 11-11 betekende. Voor Roda genoeg om kampioen te worden, en ons leverde het een enorme kater op.